ในที่สุด...
วันนี้ก้อมาถึง... ฮือๆ ลุ้นๆๆ
เคยเป็นมั้ย เหตุการณ์สักเหตุการณ์หนึ่ง
ที่มันชี้ชะตาชีวิตเราว่าจะอยู่หรือจะไป
แน่นอน... หากไม่มองโลกในแง่ร้ายไปกว่านั้น
คนอื่นที่เขาลำบากกว่า ยังมีอีกมากมาย
แต่ ส่วนหนึ่งของชีวิต ก้ออยากที่จะสุข
มากกว่าทุกข์ จริงไหม...

เดินทางไปถึงสีลม ตอนเที่ยงๆของวัน
ลุ้นผลไอเอ้วๆๆ
อืม.. เอาเถอะ ถึงจะพลาดคราวนี้
โอกาสยังมีอีกครั้ง
แต่นั่นหมายความว่า ช่วงเวลาของฉัน
ต้องไปหมกมุ่นกับมันต่อไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
ซึ่งฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นแน่
แต่ใจก้อตุ้มๆต่อมๆ รู้ตัวดีว่าเตรียมมาไม่พอ
เอาเถอะ มาถึงแล้วนี่ เป็นไงเป็นกัน...

เดินถือซองลุ้นออกมากับเพื่อนอีกคน
ตอนแรกว่าจะรอเปิดพร้อมๆกันกับพวกที่ไปสอบด้วยกัน
แต่เหมือนเนื้อหน้าถ้ำเสือ
อยากจะดุเต็มแก่ เลยค่อยๆแงะซองออกเปิดดู
คราวนี้ ลุ้น... อย่างกับลุ้นไพ่
เอาซองแนบไปบนใบค่อยๆเลื่อนเปิดดูทีละนิด....

อันแรก listening .... 6
โอ๊ะ ในใจนึก มันน่าจะได้มากกว่านี้นะ...
เลื่อนต่อๆ เพื่อนมันก้อช่วยลุ้น
reading .... 5.5 อ่าวเห้ย ทำไมน้อยกว่าที่คิดเยอะเลย
มันง่ายไม่ใช่เหรอ แล้ว จะทำไง เหลือ writing ที่ยังไง
ก้อไม่ได้หวังเกิน 5 อยู่แล้ว... เครียดๆๆ เริ่มหน้าตาเหลือสองนิ้ว
เอาวะ เป้นไงเป็นกัน เลื่อนออกมาอีก... ชิ้งงง~~~ 6 ครับพี่น้อง
เอ้ยย เป็นไปได้ยังไง ตื่นเต้นๆ ช่วงนั้นถือซองมือสั่น
อยู่หน้ากระไดเลื่อน คนคงงงไอ้บ้าสองตัวนี้มันเป็นบ้าไรกันวะ
อีกอันเดียว speaking เป้นไงเป็นกัน ฉึบบบ 6 !!!
แทบจะตะโกนกันแถวนั้น เฉลี่ยได้ 5.75 ปัดเป็น 6 ได้.. โฮๆ
แทบจะร้องด้วยความปลื้มปิติยินดี
ผ่าน เกณฑ์ของคณะ ที่ต้องการคะแนนไอเอ้ว 6 ขึ้นไป

บางที... ในชีวิตของฉัน ก้อดำเนินไปด้วยโชคชะตาฟ้าลิขิตเหมือนกันนะ
ฉันว่า ฉันเอง ประเมินตัวเอง ไม่ได้อย่างที่ผลออกมา
อันที่ว่าดี ก้อไม่ได้ตามคาด แต่อันที่ไม่คาดว่าจะได้ ก้อดันได้มาแบบ
ชนิดว่า ปาฏิหาริย์ก้อได้...
แต่ท้ายสุดแล้ว จะพึ่งโชคพึ่งดวง หรือจะให้สิ่งเหล่านั้น
นำทางชีวิตอย่างไร...
บนพื้นฐานแล้ว "ตัวกูของกู" นี่แหละ ที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด
ในการก้าวย่างทุกลมหายใจ...
ในหนึ่งชั่วอายุคน....